31. THIJMEN!

Vandaag precies drie weken geleden is THIJMEN geboren!! Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden maar dat is het natuurlijk niet.

Bevalling
Omdat de GBS-bacterie in mijn urine aanwezig was, en ik daardoor minimaal zes uur voor de bevalling antibiotica nodig had, werd besloten mij in te leiden. Dat dit al bij 38 weken en 3 dagen gebeurde, had te maken met het feit dat Jenthe ruim drie weken te vroeg was en haar bevalling "maar" ruim vijf uur duurde. De kans was dus groot dat ik ook deze keer te vroeg zou bevallen en de duur van de bevalling nog korter zou zijn dan bij Jenthe. Het weekend voor 30 september had ik al regelmatige weeën en zijn we al een keer naar het ziekenhuis toegereden om uit te sluiten dat de bevalling niet stiekem al spontaan was begonnen. Ik had toen al wel 3 centimeter ontsluiting maar de heren doktoren vonden dit geen reden om het infuus met weeënopwekkers aan te sluiten omdat het weekend was. Gelukkig werd op maandag tijdens de controle anders besloten en werd de datum "30 september" vastgelegd (zeer handig ivm een extra kwartaal kinderbijslag ;-) ).

Dus de volgende ochtend om 7.30 uur meldden wij ons vol enthousiasme (toen nog wel) bij de inmiddels overbekende balie van afdeling 3-West. Groot was onze verbazing dat we plaats mochten nemen in verloskamer 4 (zelfde als bij Jenthe) en dat 's middags Judith dienst zou hebben (zelfde verloskundige als bij Jenthe). Toen dachten we nog dat we die middagdienst (aanvang 16.00 uur) wel zouden halen. Om geen tijd te verliezen, werd gelijk het infuus met antibiotica aangesloten en kon het lange wachten beginnen tot het tijd was om de vliezen te breken en de weeënopwekkers toe te dienen. Om een uur of tien kwam de verloskundige vertellen dat ze overleg had gehad met een microbioloog en dat hij had aangegeven dat dit type antibiotica niet zes maar vier uur in het lichaam moest zijn opgenomen voor de tweede portie werd toegediend. Wat haar betreft hoefden we dus niet langer te wachten met het breken van de vliezen. Om half elf waren de vliezen gebroken en werd begonnen met de weeënopwekkers. Ieder half uur werd het infuus wat verder opengedraaid maar (dacht ik) de weeën kwamen niet echt op gang. Dit baseerde ik trouwens op een computerscherm in de verloskamer waarop alle vrouwen waren aangesloten die aan een ctg lagen en waarvan de weeën werden geregistreerd. Die van hen kwamen allemaal zeer regelmatig en de pieken spatten van het scherm af. Die van mij kwamen zeer onregelmatig en de pieken kwamen nog niet eens tot de helft van de pieken van die andere vrouwen. Wegpuffen was dan ook niet nodig. Ik voelde me dan ook een enorme aansteller toen de weeën om een uur of half één eindelijk toenamen en ik ook echt moest puffen en ik niet snel daarna het idee had dat ik moest persen. Dat kon toch helemaal niet? Watje. In mijn ogen was dit pas het begin en ik zag het toen al niet meer zitten. Toen de verpleegkundige binnen kwam lopen en mijn gezicht zag, dacht ze er toch anders over en riep de assistent-verloskundige erbij. Die constateerde 7 centimeter ontsluiting. Toen ik aangaf dat ik ze echt niet meer kon wegpuffen, verwachtte ze dat ik nog twee weeën moest wegpuffen en daarna wellicht "echt" kon beginnen. Mits de verloskundige er was want die zat bij een andere bevallende vrouw. Die twee weeën kon ik niet echt meer wegpuffen en (thank god!!!!) kwam toen net de verloskundige binnenrennen. Van haar mocht ik heel langzaam aan beginnen met persen maar dat zag ik niet echt zitten. Al mijn oerkracht kwam naar boven en bij de eerste keer persen, werd Thijmen gelanceerd. Om precies 13.13 uur....

In totaal heeft de bevalling dus niet meer dan 2 uur en 3 kwartier geduurd en het persen een minuut......

Met Thijmen ging het gelijk hartstikke goed. Hij woog bij de geboorte 3255 gram, was 50 centimeter lang en zijn apgar-score was 9/10. Een superscore dus. Vanwege die gbs-bacterie moesten we nog wel 24 uur ter observatie blijven maar woensdagmiddag kon het echte grote genieten thuis beginnen!

30. Niet meer prematuur!

Vanaf vandaag is het officieel: Piet is niet meer prematuur! Ik ben precies 37 weken zwanger en dus gaat Piet vanaf vandaag door het leven als "voldragen". Tevens heb ik vandaag een andere mijlpaal bereikt. Ik ben nog nooit zo lang zwanger geweest als nu!

Sinds mijn ziekenhuisopname is er eigenlijk niet zoveel gebeurd. Mijn buik is rustig geworden en rustig gebleven, ook na het stoppen met de weeënremmers. De hoge bloeddruk, die ik ook tijdens de zwangerschap van Jenthe had, kwam nog even om de hoek kijken maar ook deze is nu onder controle. Wel zal ik in het ziekenhuis moeten bevallen omdat GBS in mijn urine is aangetroffen. Dat is een levensgevaarlijke bacterie die dodelijk kan zijn voor pasgeboren baby's. Daarom krijg ik antibiotica toegediend tijdens de bevalling en moeten Piet en ik 24 uur in het ziekenhuis blijven ter observatie van Piet.

Door al het gedoe van de afgelopen weken ben ik het ondertussen behoorlijk zat geworden. Ik wil nu wel eens zien wie Piet is. Let the show begin!

29. Er verandert eigenlijk niet zoveel in 3,5 jaar tijd....

Ontdek de verschillen.......

28. Schatje

Blijkbaar heeft Jenthe er een beetje genoeg van dat ik de laatste dagen continu zeg "ohhh, dat zou ik ook wel willen".

Toen we vanmiddag zaten te eten en Toine en Jenthe doornamen welke winkels ze allemaal gingen bezoeken als ze in de stad waren, zei ik weer eens: "ohhhh, dat zou ik ook wel willen". Waarop Jenthe heel bazig antwoordt: "Ja, dat kán dus even niet schátje!".........

Tsja.......

27. Bidden

Wij bidden thuis niet. Jenthe heeft dit dan ook tot nu toe niet in haar opvoeding meegekregen. Maar toen we vanavond aan het toetje wilden beginnen zei ze opeens: "wil je nog billen?".
Ikke: "billen?"
Jenthe, terwijl ze haar handjes bijelkaar deed: "Neeeee, billen!"
Ikke (enorm verbaasd): "oooooooh, bidden?"
Jenthe: "Jaaaaaaaaaaaa".
Daarop zijn we haar uit gaan horen hoe ze aan deze wijsheid kwam. Ze vertelde dat als ze op het kinderdagverblijf gaan eten, ze altijd eerst gaan bidden. Wat de achterliggende gedachte daarvan is, gaat haar dan wel weer volledig voorbij. Neeeee, volgens haar gaat het erom dat ze de handjes bijelkaar moeten doen en even stil zijn.......

26. Thuis

M'n nieuwe ritme van de komende weken begint al een heel klein beetje te wennen. Van het bed naar de bank, naar de ligstoel in de tuin, even in het zwembadje en weer terug in de ligstoel. Zo heel erg slecht is dit leventje niet. En toch heb ik alweer de neiging om teveel te doen. "Even" m'n laptop boven pakken of "even" nog iets uit de keuken pakken. Nu is m'n conditie de afgelopen week als sneeuw voor de zon verdwenen dus ik word al snel teruggefloten doordat ik van iedere inspanning bekaf ben. Gelukkig resulteren deze inspanningen niet tot veel harde buiken dus de medicijnen doen goed hun werk!

25. Ziekenhuis

Zo, dat was vrijdag schrikken! Zoals ik al schreef, had ik het idee dat de harde buiken steeds sneller kwamen en dus heb ik vrijdag toch maar de huisarts gebeld. Gelukkig stuurde hij me direct door naar het ziekenhuis en daar bleek op de ctg dat de harde buiken inderdaad niet om de tien minuten maar om de drie minuten kwamen!!! Omdat ik toen nog net geen 29 weken zwanger was, werd er gelijk groot alarm geslagen en werd onderzocht of ik niet al ontsluiting had. Dat bleek gelukkig niet het geval maar omdat mijn buik ook niet rustiger werd, heeft men toch spuiten gegeven om de longetjes te laten rijpen en ook weeënremmers. Was er wel ontsluiting geweest, dan was ik direct doorgestuurd naar een universitair ziekenhuis... Voor alle zekerheid moest ik het hele weekend blijven om te kijken of de weeënremmers aan zouden slaan en ik niet alsnog zou gaan bevallen. Gelukkig bleef het zaterdag en zondag redelijk rustig. Alleen tegen de tijd dat ik weer een pil moest slikken, namen de harde buiken toe. Daarom werd maandag besloten dat ik toch nog een dag moest blijven.

Helaas ging het maandagmiddag toch weer mis en kwamen de harde buiken in volle hevigheid terug. Dus gelijk een driedubbele dosis medicijnen gekregen. Die bleken niet helemaal aan te slaan en ook maandagavond was nog een extra, dubbele dosis medicijnen nodig. Dinsdag is alles rustig gebleven en dus mocht ik vandaag naar huis! Daar was ik ondertussen ook wel aan toe want aan rust kom je echt niet toe op de afdeling verloskunde. De hele dag is het een komen en gaan van bevallende vrouwen, geschreeuw uit de verloskamers, snurkende kamergenoten en roddelende verpleegkundigen! De komende weken moet ik wel trouw de medicijnen blijven slikken, het ontzettend rustig aan doen (eigenlijk dus gewoon NIETS doen) en hopen dat Piet nog even binnenblijft!!!

Dusssssssss....mocht je toevallig in de buurt zijn.........